Margriet beschrijft hieronder haar ervaring over het leven na haar sepsis. Een zeer oprecht verhaal dat anderen herkenning kan bieden. Elkaar ‘vasthouden’ is heel belangrijk maar ook een heel intensief proces. Ze schrijft er eerlijk over.
‘Vorig jaar juni ben ik geholpen aan een acute galblaasverwijdering. Ik knapte in eerste instantie op maar na 3 weken werd ik zo ziek; hoge koorts en belandde in het ziekenhuis met de diagnose urosepsis, antibiotica en een week ziekenhuis en weer naar huis. Ik dacht snel op te knappen maar nu 10 maanden later nog steeds veel klachten vooral de weinige energie nekt mij wat gevolgen heeft voor mijn gezin. Ik heb wat geschreven voor mijn man en kinderen en kleinkinderen. Zijn er mensen die zich herkennen in wat ik hieronder geschreven heb?’
“Lieve schatten van mij,
Ik schrijf dit met tranen in mijn ogen, omdat ik soms niet goed meer kan uitleggen wat er in mij omgaat.
Sinds de sepsis ben ik veranderd.
Niet in mijn liefde voor jullie — want die is alleen maar groter geworden — maar wel in hoe ik me voel, hoe ik dingen beleef en hoeveel ik nog aankan.
Van buiten probeer ik vaak sterk te blijven.
Door te werken, door door te gaan, door er voor iedereen te zijn zoals ik altijd ben geweest.
Maar van binnen ben ik moe… zo moe.
Alsof mijn hoofd en lichaam nooit meer echt rust vinden.
En als ik dan kort reageer, geïrriteerd raak of me terugtrek, dan doet mij dat misschien nog wel meer pijn dan jullie.
Want geloof me… ik wil helemaal niet zo zijn.
Daarom wil ik ook sorry zeggen als ik soms anders reageer dan jullie van mij gewend zijn.
Niet omdat ik niet van jullie wil genieten of jullie niet dichtbij wil hebben, maar omdat mijn hoofd en lichaam soms gewoon overvol zitten.
En dat doet mij oprecht pijn.
Ik mis mezelf ook.
Ik mis de moeder, vrouw en oma die overal energie voor had.
Die niet hoefde na te denken over prikkels, drukte of rustmomenten.
Die gewoon kon genieten zonder eerst bang te zijn of het teveel wordt.
Soms voel ik me schuldig omdat ik rust nodig heb.
Alsof ik jullie teleurstel.
Terwijl ik juist zoveel van jullie hou.
Jullie zijn mijn wereld.
Mijn kinderen, mijn man, mijn kleinkinderen… alles waar mijn hart voor klopt.
En misschien begrijp ik zelf nog niet eens helemaal wat die sepsis met mij heeft gedaan.
Maar ik probeer elke dag opnieuw mezelf terug te vinden.
Het enige wat ik hoop, is dat jullie weten:
achter mijn emoties, mijn stilte of mijn vermoeidheid zit geen afwijzing.
Daar zit een moeder en oma die zielsveel van jullie houdt,
maar die soms gewoon even niet meer weet hoe ze alles tegelijk moet dragen.
Ik hou van jullie. Altijd.”
Margriet Molendijk
Je reactie kun je onderaan het blog-artikel verzenden
(Sepsis en daarna checkt alleen op fatsoens- en reclame-regels)
Voor wie dit herkent en op zoek wil naar meer informatie:
-Zie deze informatieve blog (behulpzame info die helpt om aan je omgeving uit te leggen wat de gevolgen van sepsis kunnen zijn) + tips
-Zie Alles over sepsis
-Zie deze blog over het Post Sepsis Syndroom
-Zie voor ondersteuning deze pagina
-Zie voor lotgenotencontact (via Facebook), workshop en ervaringsverhalen deze pagina
Dit had ik helaas ook zelf kunnen schrijven. De paniek die soms op komt zetten omdat je niet meer weet hoe je alles moet handelen en de teleurstelling die je dan soms ziet in een ander zijn ogen. Misschien is open zijn over wat je voelt en denkt wel veel beter maar vaak hou je het maar voor jezelf. Heel knap hoe je dit nu omschrijft. ❤️